Linkin Park 

Linkin Park é unha banda estadounidense de rock procedente de Agoura Hills, California. Formada en 1996, o grupo estivo inicialmente integrado por Mike Shinoda, Dave Farrell, Joe Hahn, Brad Delson, Rob Bourdon e Mark Wakefield, este último como voz principal. A banda iniciou nese mesmo ano os seus primeiros traballos musicais de xeito independente e posterior a isto gravaron o seu primeiro material chamado Xero; non obstante non tiveron grande éxito na busca dun selo discográfico xa que ningún mostrou interese no seu traballo, o que ocasionou a renuncia de Mark Wakefield. Poco despois Chester Bennington incorporouse á banda como vocalista; o grupo realizou a súa primeira presentación nun club de Los Ángeles e sendo avalados por Jeff Blue, naquel entón vicepresidente de Warner Bros. Records, lograron asinar co selo en 1999. O nome do grupo é un xogo de palabras facendo referencia ao Lincoln Park en Santa Mónica.

En 2000 o grupo lanzou o seu álbum debut titulado Hybrid Theory; deste extraéronse os sinxelos «Crawling», «Papercut», «In the End» e «One Step Closer»; os últimos dous, obtiveron certificación de disco de ouro en Australia. Hybrid Theory alcanzou o posto número dous no Billboard 200, foi o sétimo álbum máis vendido da década do 2000,8 e certificado con disco de diamante nos Estados Unidos e múltiple disco de platino en Europa. El cuarto sinxelo do álbum, «In the End», alcanzou a súa mellor posición no segundo posto da lista Billboard Hot 100 (a máis alta da carreira de Linkin Park), e quedou nela por 38 semanas.

En 2003, a banda lanzou o seu primeiro álbum en directo titulado Live in Texas, gravado no Reliant Stadium, en Houston, Texas. El disco obtivo múltiples certificacións de ouro en Alemaña, Nova Zelandia, Reino Unido e Austria.Posteriormente, en 2008, sería lanzado outro álbum en vivo titulado Road to Revolution: Live at Milton Keynes.

O seu seguinte álbum de estudo, Meteora, foi publicado en 2003. Cunhas vendas na primeira semana de 810 000 unidades, o álbum entrou no Billboard 200 no posto número un, converténdose no terceiro disco máis vendido do año. Do álbum extraéronse seis sinxelos, entre os que se contan «Somewhere I Belong» e «Numb»; este último, recibiu certificacións de ouro nos Estados Unidos e Australia. Ese mesmo ano, MTV2 nomeou a Linkin Park como a sexta «Mellor banda na era do vídeo musical» e a terceira «Mellor banda do novo milenio», detrás de Oasis e Coldplay. Asimismo, Billboard situou o grupo no posto dezanove dos mellores artistas da década.

Despois de Meteora, a banda pospuxo para un par de anos máis adiante o seu próximo material discográfico; nese lapso algúns integrantes emprenderon proxectos alternos. La banda tamén lanzou dous álbums de remestura certificados entre ese par de anos, Reanimation (2002) e Collision Course (2004), este último con colaboracións do rapeiro Jay-Z na canción «Numb/Encore». Dito sinxelo recibiu certificacións de ouro e platino en numerosos países, e ambos os dous álbums foron certificados con platino.

O grupo é coñecido polo seu estilo musical característico que mestura rock, rap e sons electrónicos,se ben dende os seus inicios se lle considerou como nu metal, ata o que foi o seu segundo álbum Meteora, nese entón optando por este xénero e polo rap metal, non obstante no seu terceiro disco Minutes to Midnight decidiron explorar noutros xéneros, cambiando a un estilo máis «suave», orientado ao rock alternativo.Posteriormente co seu disco A Thousand Suns rexistraron un estilo moito máis experimental, a devandita produción convértese no cuarto álbum consecutivo da banda en alcanzar o número 1 nas listas de popularidade na súa primeira semana de ventas. La banda vendeu 60 millóns de discos e gañou dous premios Grammy.

Historia

Formación e primeiros anos(1996-19999

Fundada originalmente por tres compañeros de escuela, la agrupación inicio alrededor de 1996 en Los Ángeles una mezcla de nu metal, hardcore y hip hop.Después de haberse graduado de la secundaria, los jóvenes californianos Mike Shinoda, Rob Bourdon y Brad Delson tomaron de manera más seria sus intereses musicales, y poco después a la banda se unieron Joe Hahn y Dave Farrell (apodado Phoenix). Ya habiendo cinco integrantes y para completar la formación, alistaron a Mark Wakefield como vocalista principal y aunque limitados financieramente, grabaron su primer material en 1996 en un estudio improvisado propiedad de Mike Shinoda bajo el nombre «Xero». Sin embargo no lograron obtener un contrato, por consiguiente el proyecto no prosperó, y Wakefield, frustrado, decidió abandonar definitivamente la formación para proseguir con sus estudios.

Debido a que Wakefield declinou o proxecto, Shinoda viuse na necesidade de contratar un novo vocalista, de entre os solicitantes destacou Chester Bennington, un mozo orixinario de Phoenix, Arizona, quen ata 1998 pertenceu a unha banda chamada Grey Daze cos que xa adquirira experiencia gravando discos dende os 16 años. Shinoda fíxolle chegar algunhas cancións interpretadas polo vocalista anterior e versións instrumentais, para que Chester gravase a súa voz sobre as últimas, unha vez rematado o traballo, Chester contactou a Shinoda vía telefónica para mostrarlle a súa propia gravación, os integrantes quedaron impresionados pola súa voz, polo que decidiron convocalo a unha reunión inmediatamente.

Tras a integración de Chester, o grupo pasou a chamarse «Hybrid Theory» e traballando baixo o seu selo independente a banda gravou o álbum Hybrid Theory EP. Pero debido a problemas legais cun grupo europeo chamado «Hybrid», víronse forzados a cambiar de nome novamente, Chester suxeriu «Lincoln Park» (en honor ao parque de Lincoln Park, situado en Chicago), non obstante debido ao dominio «lincolnpark.com» modificaron a ortografía a Linkin Park, o seu actual nombre.El baixista Dave Farrell tivo que deixar a formación de xeito temporal xa que previamente tiña un compromiso para realizar unha serie de presentacións con outra banda chamada The Snax, polo que contrataron a Kyle Christener, Scott Koziol e Ian Hornbeck como baixistas durante o tempo que estivo ausente.Malia todos estes cambios o grupo non lograba encontrar cabida nalgún selo discográfico, así que Jeff Blue, naquel entón vicepresidente de Warner Bros. Records, apoiou a nova banda e despois de enfrontarse a repetidos rexeitamentos, lograron asinar contrato en 1999.

Estilo musical

Despois da súa publicación, Hybrid Theory foi moi apreciado polo seu estilo innovador e sendo peza clave para marcar a popularidade de nu metal. Su sucesor, Meteora, foi gravado cun estilo similar, o cal foi descrito como a continuación do primeiro disco. Tanto Hybrid Theory como Meteora tiveron un son metal alternativo e rap metal, con pequenas influencias do rock industrial, elementos de hip hop e rock alternativo, utilizando programadores e sintetizadores.  Neste último a revista Rolling Stone describiu á canción «Breaking the Habit» como «arriscada e hermosa». No álbum de remesturas Reanimation a banda mostra un son de rap alternativo, utilizando moitos máis sons electrónicos e menos guitarras, conviertiendo moitas cancións en temas íntegros de hip hop. En Collision Course pódese escoitar un son de hardcore e pop rap, debido a que o gravaron xunto co rapeiro Jay Z.No álbum Minutes to Midnight, a banda experimentou un cambio radical no seu son representando un afastamento do rap rock, xa que neste álbum só dous cancións contan con rap e a maioría do álbum considéranse como rock alternativo.Por outro lado a revista NME criticou o enfoque da banda dicindo que Minutes to Midnight é «o son dunha banda con intentos e fracasos por forxar unha nova identidad».Na recensión do disco en Allmusic, Stephen Thomas Erlewine comenta que a banda soa tensa e nerviosa, facendo un rap rock sen a malicia de Limp Bizkit, o xornal Los Angeles Times compáraos co traballo de U2.

O uso de dous tipos de canto de Linkin Park fixo característica a música da agrupación. A interpretación da voz entre Chester Bennington quen funge como voz principal e Mike Shinoda (vocalista rap) son parte importante dentro da música de Linkin Park, non obstante no terceiro disco, Shinoda canta como voz principal na canción «In between», «Hands held high» e «Non Roads Left», por outro lado no seu seguinte disco A Thousans Suns en catro cancións deste tanto Bennington coma Shinoda cantan.Na súa maioría os temas do disco a banda utiliza principalmente tambores electrónicos e un son máis industrial. a diferenza das súas producións anteriores o álbum foi considerado como un punto de inflexión na carreira musical da banda de acordo aos críticos. James Mongomery de MTV comparou este disco con Kid A de Radiohead. Musicalmente a banda recibiu influencias doutros grupos e cantantes. Mike Shinoda nunha ocasión explicou que el e outros membros do grupo recibiron grande influencia por parte de Chuck D e da banda Public Enemy, Shinoda declarou: «Public Enemy está moi en tres dimensións e a pesar de que parecían políticos, houbo tamén un montón de cousas por aí que tamén me fixo pensar no tridimensional e así quixemos que fose noso rexistro, sen imitalos, por suposto e demostrar que estamos en forma creativa».

Temas

Linkin Park caracterizouse dende os seus inicios por interpretar nas súas cancións diversos temas que abranguen diferentes aspectos dende o persoal ata o social. Na súa maior parte temas líricos que se refiren aos sentimentos, e conflitos sociais.

A banda falou acerca de diversas cuestións, cambiando ao longo da súa discografía. Hybrid Theory e Meteora falan principalmente acerca de conflitos nas relacións, desordes internas e problemas personales.El álbum Minutes to Midnight é xeralmente moito máis «escuro», tal e como o indica o nome deste. En primeiro lugar, aborda o ámbito político: Mike Shinoda exprésase de xeito persoal sobre a guerra en Iraq coa canción «Hands held high», e a canción de peche «The Little Things Give You Away» fai referencia ao furacán Katrina que golpeou a Nova Orleans no ano 2005.Do mesmo modo, o video musical da canción «What I've Done» mostra imaxes de Gandhi Hitler Mao Tse Tung, entre outras personalidades destacadas da historia, no abórdase o tema de guerras, motíns, as probas a destrución nuclear, medio e a fame. «Shadow of the Day» baséase tamén nos disturbios públicos e a morte de inocentes, igualmente o tema da separación é tocado nas cancións «In pieces» e «Valentine's day».Su disco A Thousand Suns trata temas que teñen que ver coa guerra nuclear, «O concepto deste álbum é acerca dunha guerra nuclear e en xeral calquera tipo de guerra. Nesta produción, mestúrase o concepto das ideas humanas coa tecnoloxía, é dicir, os medos que teñen os humanos con imaxinar o que vai suceder co mundo no futuro». declarou Mike Shinoda nunha entrevista en MTV. O nome do disco é unha referencia á explosión dunha bomba atómica.

Cabe citar que o grupo destaca pola razón de que hai poucos insultos nas súas letras. Non obstante Minutes To Midnight e A Thousand Suns seguen sendo marcados coa etiqueta de Parental Advisory por palabras que son consideradas como inadecuadas.

Algunhas cancións